Ζωή χωρίς μεσάζοντες…

Φιλοδοξία μας δεν είναι τα «φτηνά φασόλια»…
Τα φτηνά φασόλια είναι η απόδειξη ότι μπορούμε….
Μπορούμε να τα βάζουμε με «γίγαντες» και να είμαστε ανταγωνιστικοί.
Ανταγωνιστικοί με τους δικούς μας όρους….
Ανταγωνιστικοί στις τιμές. Με όπλο μας το πλεόνασμα αλληλεγγύης και ενδιαφέροντος για τον διπλανό μας.
Ανταγωνιστικοί στην απόδειξη ότι ο «ζουρλομανδύας» των κανόνων που μας επιβάλλουν δεν είναι μονόδρομος. Φτιάχτηκαν μόνο για να εξασφαλίζουν απόγνωση και αδιέξοδα.
Ανταγωνιστικοί στο ότι υπάρχει και Άλλος Δρόμος να περπατήσουμε στη ζωή μας.
Ότι το δικό μας «υπόδειγμα» μπορεί να γενικευθεί, να απλωθεί σε άλλες σφαίρες, σε άλλες περιοχές. Και από αυτό το συνδυασμό να ηττηθεί ο φόβος.
Να γεννηθεί χαμόγελο ξανά.

*****

Βαθιά μας πεποίθηση είναι ότι η εξασφάλιση ποιοτικής και οικονομικά προσιτής τιμής στα τρόφιμα για τους κατοίκους της πόλης μπορεί να υπάρξει μόνο χωρίς μεσάζοντες… Ότι οι πατεράδες μας, οι θείοι και οι θείες μας στις επαρχίες υποφέρουν και φτωχαίνουν γιατί οι ίδιοι «γίγαντες», ιδιωτικές εταιρίες, τράπεζες, μεγαλέμποροι γίνονται μεσάζοντες της ζωής και θησαυρίζουν από το μόχθο τους. Όπως ακριβώς και από το δικό μας.
Δεν μας φτάνουν τα λόγια. Έχοντας επίγνωση των αιτιών της κακοδαιμονίας μας δεν μας αρκεί να περιμένουμε «καλύτερες μέρες» βγαλμένες μέσα από τους παραμορφωτικούς κομματικούς φακούς πολιτικών εκπρόσωπων.
Αυτό που πιστεύουμε τολμάμε να το κάνουμε πράξη. Οι ελλείψεις και οι αδυναμίες μας βεβαιώνουν την ανάγκη δημιουργίας περισσότερων προϋποθέσεων. Αυτό είναι γέννημα της πράξη μας, όχι μιας φλύαρης και ακίνδυνης προσμονής ή ανάθεσης.
Ζούμε στιγμές που κυριαρχούνται από τον αγώνα για επιβίωση. Και αυτός ο αγώνας είναι σκληρός. Βαθιά πολιτικός. Δεν θέλουμε να υπάρχει κανένας μόνος σε αυτό τον αγώνα. Η αλληλεγγύη στη πράξη γεννά πεποιθήσεις. Και οι πεποιθήσεις νέες ιδέες. Όλα μαζί είναι τα μόνα ικανά να νικήσουν την απανθρωπιά που τείνει να κυριαρχήσει.

*****

Οι μεσάζοντες είναι παντού γύρω μας. Διαφεντεύουν για την ώρα τη ζωή μας. Νομίζουν ότι θα την διαφεντεύουν για πάντα.
Έχουν όπλο τους τα όσα υπαγορεύουν και επιβάλλουν εκείνοι που κατέστρεψαν τη χώρα μας για να σώσουν τις τράπεζες τους. Το λένε καθαρά, στα μούτρα μας και δεν υπάρχει καμιά διαμαρτυρία, καμιά οργή. Μόνο πειθήνια υπακοή….
Έχουν ασπίδα τους τα όσα υπαγορεύουν και επιβάλλουν οι ισχυροί. Γινόμαστε μάρτυρες πολεμικών ιαχών, που γενικεύονται στην περιοχή μας, εμπλέκουν στη δίνη συγκρούσεων την ίδια τη χώρα, την φέρνουν πιο κοντά στην μοίρα της Μ. Ανατολής. Μοίρα που σχεδιάστηκε, όχι από κάποιο θεό,  αλλά από τους ισχυρούς της γης εκείνους προς τους οποίους στρέφεται ο επίσημος πολιτικός κόσμος για να ζητήσει … «προστασία»

*****

Μεσάζοντες της ζωής υπάρχουν και στη πόλη μας. Είναι οι παραγωγοί μιας εικονικής φαντασμαγορίας, μιας πλαστής πραγματικότητας δημιουργημένης με την ισχύ τοπικών μέσων ενημέρωσης και των likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα πληρωμένα με τους φόρους μας. Είναι οι οπαδοί της απραξίας, της διαχείρισης μιας μίζερης καθημερινότητας, χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, χωρίς κοινωνική ευαισθησία. Είναι αυτοί που θαυμάζουν  τα μεγάλα «πλεονάσματα» της διαχείρισης τους βγαλμένα από άδικους φόρους σε βάρος των περισσοτέρων από εμάς. Είναι αυτοί που βλέπουν τα σχολεία να ρημάζουν, αφήνουν την πόλη χωρίς σχέδιο και μελέτες για την τοπική συγκοινωνία και το μετρό, τα μαγαζιά να απλώνονται αυθαίρετα στα πεζοδρόμια της Βείκου, τα Τουρκοβούνια να εγκαταλείπονται αντί να αποτελούν πόλο ανάπτυξης της γειτονιάς μας. Είναι αυτοί που αφήνουν τις γειτονιές στη τύχη τους, που συνεχίζουν να ρίχνουν τα απορρίμματα στην «αυλή του γείτονα»  χρεώνοντας τους πολίτες δυσβάστακτα τέλη.
Είναι αυτοί που «αλλάζουν ομάδα» κάθε εκλογές στοιχηματίζοντας με τον εαυτό τους πως θα πλασαριστούν με τον επόμενο «νικητή» για να μείνουν στις καρέκλες τους.

*****

Ακόμα και αν δεν το «θέλαμε», ακόμα και αν η «δουλειά μας», νομίζουν κάποιοι, είναι άλλη δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι όταν όχι μόνο η πόλη αλλά και η ίδια η υπόσταση της πατρίδας, της ειρήνης, της ιστορίας, του πολιτισμού βρίσκεται σε κίνδυνο.
Ένας λαός για να σταθεί στα πόδια του, να υπερασπιστεί τη στοιχειώδη υπόσταση του οφείλει να έχει συναίσθηση ότι από την ταπεινωμένη του μοίρα θα εγερθεί με σχέδιο και πεποιθήσεις που θα φέρνουν τα σημάδια της άρνησης στην υποταγή που του επιφυλάσσουν οι ισχυροί της γης και οι υποτακτικοί τους κάθε απόχρωσης.

Μήπως άλλωστε αυτή δεν είναι η ιστορία και η παράδοση της χώρας μας, οι ίδιες μας οι ρίζες;
Αν οι «μεσάζοντες» κυριαρχούν γύρω μας…
Τότε είναι δικαιολογημένο…
Τότε είμαστε υποχρεωμένοι…
Να φανταστούμε και να μοχθήσουμε συνολικά…. για μια ζωή χωρίς μεσάζοντες

Αφήστε τη σκέψη σας